Djbica - Stoppen met roken dagboek

Alweer lang geleden dat ik hier geschreven heb en ik denk dat dat een goed teken is omdat dat suggereert dat ik weinig met roken bezig ben. En dat is eigenlijk ook zo. Ik zie en voel me een rookvrij persoon. Nou ja dat deed ik tot de carnaval en toen kreeg ik het zwaar. Eén avond heb ik 3 sigaretjes gerookt.. heel bewust! Alle dagen ervoor heb ik met heimwee en afgunst gekeken naar de mensen in het rokershok wetende dat als ik daarbij zou gaan staan ik direct door de mand zou vallen. De dagen na die 3 sigaretjes heb ik met een gerust hart in het rokershok in dat gezellige hoekje met die rieten stoeltjes in de zon kunnen zitten zonder verlangen naar een sigaret. Overigens is dat het enige hoekje in die feestzaal.. de rest zijn houten stoelen en barkrukken.. minder gezellig en minder relaxed.

Mijn valkuil heb ik dit keer prima weten te weerstaan. Ik ben sinds die ene avond weer volledig rookvrij en heb ook alle intentie dat zo te houden. Ik denk dat het al met al goed is geweest voor me om er zo bewust mee bezig te zijn geweest en te kijken wat het nu precies inhield voor mij.

Zoals de titel al zegt, zit ik ondertussen op 102 dagen en heb ik mezelf als traktatie een heerlijke uitgebreide hammam massage belooft. Eigenlijk vind ik het niet eens zo moeilijk en leuke bijkomstigheid is dat één vriendin een paar weken na mij is gestopt na gelezen te hebben hoe makkelijk het mij eigenlijk afging en nu ook nog steeds gestopt is. Een tweede vriendin zit ernstig tegen het stoppen aan en is volop bezig met de voorbereidingen zowel in haar omgeving als in haar hoofd. Ik denk dat dat het belangrijkste is van alles, het moet in je hoofd kloppen. Ik zag mezelf al helemaal als iemand die het roken prima kon laten. Eigenlijk hoorde het roken al niet meer bij mij op het moment dat ik het nog deed. Iedere sigaret bracht dan ook weer de vraag met zich mee waarom ik die rookte.

Ik vind het zo'n bevrijding dat men haar en kleding nu gewoon lekker fris ruikt. Ook in huis ruikt het heerlijk fris ondanks dat er hier binnen wel gewoon gerookt mag worden door de mensen die graag roken. Beetje onzin om iets wat jarenlang prima was ineens te verbieden. Ik heb in het begin, de eerste 2 weken ongeveer, wel gevraagd aan mensen die roken om rekening te houden met het feit dat ik net gestopt was dus of ze of niet wilden roken of even buiten wilden gaan staan. Het was toen nog prima weer om buiten te zitten dus daar zaten we ook nog veel dus was eigenlijk was dat geen probleem. Ook zalig dat ik zonder een pakje sigaretten gewoon rustig de deur uit kan.  Me nooit meer zorgen maken of ik nog wel genoeg in huis heb om de avond of het weekend mee te redden. Nooit meer snelle ritjes naar de benzinepomp om toch nog effe een pakje te halen.

Nadeel .. ik zou geld over moeten hebben maar ik zou niet weten waar dat blijft als ik eerlijk ben.. oeps! mijn fout vrees ik.

Ik ben trouwens ook geen enkele kilo aangekomen. Ik was voor ik stopte met roken al flink afgevallen en was eigenlijk wel een beetje nerveus dat dat teniet gedaan zou worden. Ik ben zelfs nog een paar kilo meer afgevallen, al merk ik wel dat het nu wat langzamer gaat. Zal waarschijnlijk ook wel met de tijd van het jaar te maken hebben. We zitten nu toch meer binnen, gezellig met een hapje en een lekker koffiedrankje of wijntje ipv koud water of sappie. Ook veel verjaardagen in deze tijd van het jaar om over de feestdagen nog maar niet te beginnen. Al met al ben ik dus gewoon heel tevreden en heel trots op mezelf dat ik op deze manier zover ben gekomen. En natuurlijk ga ik door .. op naar de 200, 300, 500, 1000....... de rest van men leven.

Volgens dat gezondheidsschema had ik allang meer energie moeten hebben maar in plaats daarvan voel ik me alleen maar moe en lusteloos. Ik krijg niks uit men handen, zit maar te zitten en zodra ik ga liggen en soms zelfs zittend val ik in slaap. Men ogen vallen gewoon dicht, of ik merk dat ik ineens een stukje gemist heb.

Heeft dit te maken met het stoppen met roken? Ik heb namelijk helemaal geen trek in een sigaret. Er zijn zelfs momenten genoeg op een dag dat ik er niet eens bij stil sta. Of zou het aan het vallen van de blaadjes liggen dat ik me zo slap als een dweil voel?

Ondertussen begin ik echt te geloven dat dit een geslaagde poging gaat worden. Hoewel poging????? Ik heb het dus nooit als een poging gezien. Een poging houdt in dat je het probeert en proberen houdt in dat er altijd een kans van niet slagen in zit. Als je een poging doet, ben je dus eigenlijk al bezig om jezelf te ontmoedigen. Ik ben gewoon begonnen aan een rookvrij leven.. dat was mijn uitgangspunt.

Uitgaande van dat principe is het dus zaak om het proberen in de vuilnisbak te droppen en het gewoon te gaan doen.

Voor jullie niet echt belangrijk maar voor mij wel een hele belangrijke stap is dat vandaag het bed wat jarenlang in men huiskamer heeft gestaan en waarvan me gezegd was dat het er ook levenslang zou blijven staan nu toch echt weg is gegaan. Eindelijk is men hele huiskamer weer van mij en is er niemand die binnenkomt in een ziekenhuiskamer.

Ook was vandaag de verzorgster die rookt er weer. Deze komt maar eenmaal in de week en dat is dan best moeilijk want normaal deden we altijd een paar keer op een ochtend gezellige een peukie samen. Nu gaat ze in haar eentje buitenstaan. Evengoed kwam er wat rook naar binnen drijven waar ik het kon ruiken en dan is het toch wel effe moeilijk hoor om niet te vragen of ik ook een paar trekjes mag. Natuurlijk heb ik dat niet gedaan. Ik lijk wel gek.. ik ben bijna 14 dagen rookvrij en dat wil ik graag zo houden en er nog veel en veel meer van maken.

Ook wil ik iedereen hier heel hartelijk bedanken voor de lieve berichtjes die ik vaak, heel vaak lees. Die trekken me erdoorheen en maken het makkelijker om rookvrij te blijven.

Wat een dagje vandaag. Eerst 5 winkels langs en daarna nog even snel bij de bank pinnen. Dat dacht ik tenminste. Ik pinde 50 euro en kreeg er 250. Dus toch maar even naar binnen gelopen wat hiervan de bedoeling was. Konden ze niet nakijken wat er nu eigenlijk van men rekening afgeschreven was door een systeemstoring. Uiteindelijk heeft het bijna een half uur geduurd voor ik weer naar buiten liep. Maar ik was zo trots dat ik al die winkels afgegaan was en een aantal achterstalling schootbapjes had gedaan. Thuis ben ik op de bank geplofd met als eerste gedachte nu eerst een kop koffie en een sigaret.. ohh wacht ik rook niet meer!!!!! Wat zitten dat soort gewoontes er toch ingesleten.

Thuis gekomen ook nog even wat telefoontje gepleegd die al weken lagen te wachten en wat blijkt morgen kunnen ze het ziekenhuisbed al komen halen. Dat ziekenhuisbed waarvan ik dacht dat het de rest van men leven men leven zou zijn. En nu gaat het weg !!!!! Ik heb dus letterlijk staan zingen en dansen in de huiskamer en het iedereen verteld die maar wilde luisteren. Helemaal in jubelstemming was ik totdat men dochter ineens keihard begon te gillen en huilen.

Er was duidelijk iets goed mis, iets wat je als moeder meteen weet als er iets gebeurd met je kind. Ze had met 3 vingers tussen de deur gezeten aan de scharnierkant. Dus meteen de huisarts opgebeld en we konden direct terecht dus men vader gebeld of hij met de auto mee kon. De dokter vond het verstandig om 1 vinger te hechten maar mijn meissie heeft een naaldenfobie en raakte daar helemaal van in paniek en overstuurd. Uiteindelijk heeft ze het goed strak verbonden met het advies morgen een rontgenfoto te laten maken om te kijken of alles heel is van binnen.

Stress stress stress en dus echt een moment waar ik normaal buiten gekomen meteen een sigaret opgestoken zou hebben. Ik heb er niet eens aan gedacht .. zelfs niet toen ik de sigarettengeur rook die om men vader heen hing die buiten tijdens het wachten wel had staan roken. Pas nu uren later komt bij mij het besef dat dit best een flinke overwinning is!!